Ravenhead
Ravenhead klinkt zwaar genoeg om zijn grote zangpartijen te dragen. Orden Ogan laat de gitaren stevig doorwerken, met scherpe riffs en solo's die de melodieën verder helpen. De refreinen zijn uitbundig, maar de begeleiding verdwijnt daar niet achter. Dat geeft deze powermetal een prettige combinatie van directheid en gewicht.
Sebastian Levermanns stem heeft daarbij een nuttige ruwe rand. Hij zingt helder genoeg om de melodie meteen herkenbaar te maken, zonder dat de muziek al te glad wordt. De vele zanglagen maken het geluid groter en versterken de verhalen. De band houdt de instrumenten gelukkig duidelijk genoeg om niet alleen een koor met begeleiding te worden.
Het titelnummer laat die balans meteen horen. De gitaren spelen fel, de drums blijven nadrukkelijk aanwezig en het refrein sluit logisch op die energie aan. De solo's hebben genoeg vaart en melodie om op zichzelf interessant te zijn. Het gaat hier om goed samenspel, niet alleen om de omvang van het arrangement.
F.E.V.E.R legt nog meer nadruk op het refrein. Het nummer heeft een duidelijke aantrekkingskracht zonder dat de band zijn stevige geluid hoeft op te geven. Verderop geeft Deaf Among The Blind de plaat extra scherpte. De zwaardere ritmes en snelle partijen voorkomen dat alles alleen op dezelfde grote zangmelodie blijft leunen.
Niet elk nummer is even sterk. Sommige passages maken minder indruk en de rustigere afsluiting heeft niet dezelfde overtuiging als het beste materiaal. De basis is bovendien herkenbaar voor wie veel moderne Europese powermetal hoort. Maar Ravenhead gebruikt die vertrouwde aanpak bijzonder goed. De productie laat de gitaren en drums genoeg kracht houden, terwijl de melodieën gemakkelijk blijven hangen. Orden Ogan begrijpt dat een groot gebaar beter werkt wanneer het door sterke riffs wordt ondersteund. Deze plaat geeft die riffs voldoende ruimte om het verschil te maken.
