With the Magic of Windfyre Steel
With the Magic of Windfyre Steel laat Power Paladin zonder omwegen horen waar de band voor staat. Snelle gitaren, heldere toetsen en hoge zang trekken samen op. De refreinen zijn groot en de sfeer is uitbundig. De IJslandse groep zoekt duidelijk aansluiting bij vertrouwde powermetal, met melodieën die hun punt snel duidelijk maken.
Kraven the Hunter opent overtuigend met samenspel tussen de gitaren en de hoge stem van Atli Guðlaugsson. De melodieën krijgen voldoende kracht mee om boven de snelle ritmes te blijven hangen. Righteous Fury voert de snelheid verder op, terwijl de subtielere toetsen van Evermore een andere kleur toevoegen. Zo heeft de band meer in huis dan alleen een voortdurend hoog tempo.
Dark Crystal laat een hardere, meer thrashachtige kant horen. De gitaren krijgen meer scherpte zonder dat de melodieuze basis verdwijnt. Into the Forbidden Forest maakt juist ruimte voor een groter opgezet tussenstuk. Die uitstappen helpen de plaat, omdat ze binnen de bekende aanpak toch iets van een eigen verloop geven.
Way of Kings brengt een minder gejaagde beweging. De stevigere groove laat horen dat de muzikanten ook bij een gematigder tempo overtuigend kunnen samenspelen. De grote melodieën hoeven daarvoor niet kleiner te worden. Het verschil geeft de snelle stukken eromheen meer nadruk en laat ruimte om de details in het spel te volgen.
De plaat blijft wel erg dicht bij haar voorbeelden. Refreinen en opbouw beginnen op elkaar te lijken, en de langere nummers brengen niet overal genoeg afwisseling. Ook de hoogste zangpartijen landen niet allemaal even prettig. Toch maken de duidelijke gitaarmelodieën en de energie de sterkste songs de moeite waard. Power Paladin verandert weinig aan de bekende formule, maar laat horen hoeveel plezier een goede uitvoering daarvan nog steeds kan opleveren.
