Elysium
Elysium geeft Stratovarius ruimte om buiten de snelle powermetalsong te werken. De herkenbare melodieën, hoge zang en virtuoze solo's blijven belangrijk. Toch zit een groot deel van de kracht juist in de langzamere en meer gelaagde stukken. Gitarist Matias Kupiainen past binnen het vertrouwde geluid en helpt de band tegelijk iets breder te denken.
Darkest Hours opent op een beheerst tempo. Het refrein is groot en gemakkelijk te onthouden, terwijl de instrumenten genoeg gewicht bewaren om de toegankelijke vorm stevig te houden. De zang van Timo Kotipelto geeft de melodie overtuiging zonder dat er voortdurend op topsnelheid gespeeld hoeft te worden.
Die snelheid komt wel terug. Infernal Maze en Event Horizon brengen de snelle gitaren, drukke drums en beweeglijke toetsen nadrukkelijker bij elkaar. Het instrumentale spel heeft veel detail, maar de songs houden herkenbare melodieën als uitgangspunt. Vooral de uitwisseling tussen gitaar en toetsen werkt goed.
De bas krijgt ondertussen een duidelijke plaats in de productie. Op Lifetime in a Moment en Fairness Justified draagt de groove wezenlijk bij aan de beweging. Daardoor voelen de rustigere nummers niet vanzelf als een pauze tussen de snellere stukken.
Het lange titelnummer trekt de verschillende kanten samen. De wisselende sferen en uitgebreide instrumentale passages geven de band veel ruimte. Niet ieder gedeelte houdt dezelfde spanning vast. Sommige langzamere stukken duren langer dan nodig lijkt en de toetsen kunnen de gitaren wat naar de achtergrond drukken. Die neiging beperkt ook elders de scherpte van de plaat.
Toch heeft Elysium genoeg sterke songs en overtuigend spel om de ambitie te dragen. De productie houdt de instrumenten duidelijk uit elkaar. De beste momenten verbinden technische vaardigheid aan een heldere melodie. Daarmee is dit een toegankelijk album dat zijn vertrouwde powermetalbasis niet hoeft los te laten om nieuwe mogelijkheden te vinden.
