Ascension
Ascension geeft Paladin een sterke basis om verschillende soorten metal samen te brengen. De band uit Atlanta verbindt de melodieën van powermetal met scherpere thrashgitaren en harde zang. Taylor Washington kan hoog en helder zingen, maar ook een veel ruwere stem inzetten. De gitaren houden ondertussen genoeg beweging om die wisselingen geloofwaardig te laten klinken.
Awakening begint met uitgesproken gitaarmelodieën en maakt al snel plaats voor een groot refrein. De snelheid en de hoge zang zetten de toon, zonder dat de melodie achter het technische spel verdwijnt. Divine Providence breidt de aanpak uit. Harde en heldere zang wisselen elkaar af, terwijl de muziek tussen gematigder stukken en snellere passages beweegt.
Bury the Light geeft de scherpe gitaren een donkerdere omgeving. De melodieuze partijen blijven belangrijk, maar krijgen meer dreiging mee. Genesis zoekt aan het einde een trager, zwaarder verloop op en laat de sfeer verder veranderen. Zulke nummers geven de plaat meer karakter dan alleen een verzameling snelle refreinen en indrukwekkende solo's.
Het samenspel van Washington en gitarist Alex Parra is een belangrijk pluspunt. De partijen klinken nauwkeurig en laten de melodieën duidelijk uitkomen. Ook de drums brengen genoeg ritmische veranderingen om de songs vooruit te helpen. De productie doet de gitaren goed, al klinken de bekkens en basdrums minder stevig dan het spel verdient.
De voortdurende intensiteit kan wel gaan vermoeien. Washingtons heldere stem is krachtig, maar mist soms wat variatie in de voordracht. Toch blijft Ascension overtuigend doordat de muzikanten hun technische mogelijkheden aan herkenbare songs verbinden. De zware en melodieuze kanten hebben allebei een duidelijke functie. Paladin laat voldoende verschillende ideeën horen om een eigen plek te verdienen tussen de bekende voorbeelden van het genre.
