Forest of Equilibrium
Forest of Equilibrium maakt traagheid ongemakkelijk. Cathedral speelt hier geen ontspannen muziek die toevallig zwaar is. De gitaren slepen, de drums lijken vanuit de verte te komen en Lee Dorrians stem hangt ergens tussen zingen en een lage, pijnlijke kreun. De sfeer is zo dicht dat een kleine verandering meteen opvalt.
De opening met akoestische gitaar en fluit geeft nog even een andere indruk. Zodra de vervormde gitaren binnenkomen, wordt dat lichte begin opgeslokt. Die tegenstelling werkt goed: de zachtere klanken maken de zwaarte nadrukkelijker en geven de plaat een vreemde, bijna onwerkelijke omgeving. De ruwe productie hoort bij dat effect, al maakt ze de muziek niet altijd even helder.
Ebony Tears is een van de nummers waarin de riffs ook als song overeind blijven. De trage beweging heeft een herkenbare melodische lijn, waardoor het stuk meer wordt dan een langdurige oefening in zwaarte. Soul Sacrifice biedt een zeldzame versnelling. De kortere vorm en directere aanpak geven de plaat even lucht zonder er een vrolijke onderbreking van te maken.
Equilibrium zet een duidelijke leadmelodie boven de zware akkoorden en verandert daarmee de spanning. Dat kleine contrast geeft de trage muziek meer richting.
Daar ligt ook de beperking. Verschillende lange passages lopen qua gevoel dicht tegen elkaar aan. Zonder geduld voor de klank en het tempo kan de plaat eerder uitputten dan meeslepen. Forest of Equilibrium is daarom geen gemakkelijke kennismaking met doom. Wel is het een bijzonder overtuigende uitwerking van één stemming: verstikkend, eigenzinnig en zwaar genoeg om ook met weinig beweging veel indruk te maken.
