The Ethereal Mirror
The Ethereal Mirror laat Cathedral met veel meer beweging spelen. De loodzware gitaren zijn gebleven, maar de band zet de riffs nadrukkelijker aan het werk als grooves. Daardoor kan deze muziek tegelijk duister en opvallend aanstekelijk zijn. De overstap levert een plaat op die haar zwaarte behoudt en toch geregeld zin heeft om los te gaan.
Ride maakt dat verschil meteen duidelijk. De riff geeft het nummer een directe stuwkracht en de melodie blijft gemakkelijk hangen. Midnight Mountain gaat nog verder met die lichamelijke kant van het geluid. De swingende aanpak zit dicht tegen hardrock aan, terwijl de gitaren het geheel stevig binnen de metal houden. Cathedral klinkt hier losser zonder vrijblijvend te worden.
Niet alles draait om vaart. Enter The Worms zoekt opnieuw de trage, dreigende kant op. Fountain Of Innocence neemt meer ruimte en laat de gitaarlijnen het nummer verder dragen. Die langere stukken geven de plaat diepte naast de directere songs. De afwisseling voorkomt dat de vrolijkere beweging de donkere sfeer volledig verdringt.
Lee Dorrian blijft een uitgesproken middelpunt. Hij probeert meer te zingen dan op het debuut, maar de stem houdt iets ruws en vreemds. Zijn overdreven uitroepen kunnen even wennen zijn. Ze geven de muziek tegelijk een eigen gezicht, zeker tegenover de zware riffs en melodische solo's van Garry Jennings en Adam Lehan.
De tweede helft houdt niet overal dezelfde directe spanning vast. Sommige nummers hebben minder eigen herkenningspunten dan de vroege uitschieters. Toch blijft het gitaarwerk boeiend genoeg om het geheel overeind te houden. The Ethereal Mirror laat horen dat doom ook op een stevige groove kan leunen. De combinatie van logge zwaarte, psychedelische kleur en een soms bijna feestelijke vaart maakt het een bijzonder plezierige plaat met genoeg duisternis onder de oppervlakte.
