Anthems to the Welkin at Dusk
Anthems to the Welkin at Dusk maakt de ambities van Emperor bijzonder overtuigend hoorbaar. Het geluid is helder genoeg om de drukke arrangementen te volgen, terwijl de felheid volledig overeind blijft. Gitaren, toetsen en drums hebben allemaal een duidelijke taak. De plaat is indrukwekkend omdat die onderdelen samen sterke composities vormen, niet alleen omdat er zoveel tegelijk gebeurt.
Al Svartr (The Oath) begint onverwacht rustig. Schone gitaarpartijen en een donkere, steeds groter wordende sfeer maken de inzet van Ye Entrancemperium extra hard. Daarna zet Emperor de muziek meteen onder hoge druk. De drums zorgen voor een enorme aandrijving, maar de melodieën en toetsen houden de richting herkenbaar.
Thus Spake The Nightspirit laat horen hoe goed gitaar en toetsen elkaar kunnen aanvullen. De felle stem staat midden in een ingewikkeld samenspel dat toch een duidelijke beweging houdt. Emperor durft de orkestrale kant groot te maken zonder de gitaren tot begeleiding te beperken. De onderdelen wisselen hun rol en maken elkaar sterker.
With Strength I Burn vormt het overtuigende zwaartepunt. Rauwe passages, heldere zang en tragere stukken krijgen allemaal plaats binnen één lange compositie. De overgangen voelen doelgericht. Juist de verschillen in zang en intensiteit maken het geheel groter dan een onafgebroken aanval zou zijn. The Wanderer sluit daarna af met een rustiger, instrumentaal verloop.
De dichtheid blijft veeleisend. Wie vooral eenvoudige riffs en veel lege ruimte zoekt, krijgt hier weinig rust. Ook de hoge, rauwe zang zal niet iedereen direct meenemen. Toch maakt de helderdere presentatie die drukte goed te volgen. Anthems to the Welkin at Dusk houdt zijn kracht doordat de muzikale beheersing en de sterke ideeën elkaar voortdurend ondersteunen. Grootse black metal hoeft niet opgeblazen te klinken, en Emperor laat dat hier op een bijzonder hoog niveau horen.
