Sons of Northern Darkness
Sons of Northern Darkness laat horen hoe toegankelijk een felle metalplaat kan zijn wanneer de riffs sterk genoeg zijn. Immortal houdt de rauwe stem, snelle drums en donkere sfeer overeind, maar geeft de nummers duidelijke vormen. Je hoeft de kleine details niet allemaal te doorgronden om direct iets aan deze muziek te hebben.
One by One opent met een stevige aanval. De gitaarpartijen hebben genoeg herkenning om naast de snelle drums overeind te blijven. Horgh zorgt voor de druk, Abbath voor de bijtende stem en de riffs. Het volle maar overzichtelijke geluid laat hun samenspel goed uitkomen. Ook het titelnummer verbindt snelheid aan een sterke ritmische aantrekkingskracht.
Tyrants bewijst vervolgens dat de band niet voortdurend harder hoeft te gaan. Het tragere verloop geeft de melodieën meer gewicht. De gitaarlagen brengen extra diepte aan, terwijl de muziek haar dreigende karakter behoudt. Juist door dat verschil in beweging komt de felheid van de snellere stukken sterker over.
Beyond the North Waves maakt het slot groter en somberder. De langzame gitaarbeweging en de melodieuze uitwerking geven het nummer een gevoel van overwinning met een duidelijke melancholische kant. Het is een overtuigend einde omdat het de sfeer van de plaat uitwerkt in plaats van alleen nog een laatste uitbarsting toe te voegen.
Niet ieder lang stuk houdt de spanning even scherp. In My Kingdom Cold en Antarctica hadden met minder herhaling iets directer kunnen zijn. De bekende aanpak verandert ook niet fundamenteel. Toch is dat hier zelden een probleem. Immortal koppelt krachtige uitvoering aan riffs die je wilt onthouden, en laat de sfeer uit de muziek zelf komen. Sons of Northern Darkness is daardoor zowel een sterke kennismaking als een bijzonder overtuigende samenvatting van wat deze band goed doet.
