The Angel and the Dark River
The Angel and the Dark River laat My Dying Bride de grunts achter zich laten, zonder de muziek lichter te maken. Aaron Stainthorpe zingt helder, laag en vaak hoorbaar gekweld. Rond die stem bouwt de band lange stukken waarin zware gitaren, viool en toetsen dezelfde sombere stemming uitwerken. De zwaarte zit hier even sterk in het gevoel als in de riffs.
The Cry Of Mankind zet die benadering ruim neer. Het nummer neemt alle tijd om zijn melodieën en sfeer te laten werken. De toetsen en zang versterken de sfeer, terwijl de herhaling het gevoel verder vastzet. De band kiest bewust voor een lange onderdompeling in plaats van een snelle reeks nieuwe ideeën.
From Darkest Skies geeft de weemoed een bijzonder overtuigende vorm. De viool en gitaren versterken elkaar, waardoor de melodische kant van de muziek niet ten koste gaat van haar gewicht. De arrangementen kunnen groot klinken zonder dat de menselijke stem daarin verdwijnt. Dat evenwicht draagt een belangrijk deel van de plaat.
Stainthorpes voordracht zal niet iedereen meteen aanspreken. De gedragen zang maakt het verdriet nadrukkelijk en houdt weinig afstand. Toch werkt die aanpak binnen deze muziek omdat de instrumenten dezelfde richting kiezen. Your Shameful Heaven laat bovendien horen dat de band het tempo nog kan optrekken. Ook met meer beweging blijft de donkere sfeer overeind.
Niet iedere trage passage houdt de aandacht even sterk vast. De lange vormen kunnen afdwalen voordat een melodie of zwaardere wending de spanning terugbrengt. Daar staat een heel eigen samenhang tegenover. The Angel and the Dark River gebruikt zijn zachte en zware middelen met een duidelijk doel. Het is een uitgesproken sombere plaat, maar de combinatie van herkenbare melodieën, rijke arrangementen en een karaktervolle stem maakt haar veel meer dan alleen een oefening in neerslachtigheid.
