Turn Loose the Swans
Turn Loose the Swans maakt zwaarte en kwetsbaarheid even belangrijk. My Dying Bride zet de harde gitaren en grunts niet aan de kant, maar geeft viool, toetsen en heldere zang veel meer ruimte. Het resultaat is muziek die kan dreigen en treuren zonder dat de ene stemming de andere volledig verdringt.
Sear Me MCMXCIII opent zonder een gewone metalriff. Piano, strijkklank en Aaron Stainthorpes lage zang zetten de toon op een bijna plechtige manier. Het is een geduldige binnenkomst die meteen laat horen dat deze plaat haar eigen tempo bepaalt. De band vraagt je om in die stemming mee te gaan voordat het zwaardere werk begint.
Your River laat vervolgens de gitaren het verhaal verder dragen. De spanning groeit door de opeenvolgende riffs en melodieën, waarna de hardere zang een extra laag toevoegt. De viool staat naast de gitaren als een belangrijke stem in het arrangement. Ze vergroot de weemoed zonder de stevige basis van de muziek weg te nemen.
Stainthorpes verschillende zangvormen geven de plaat een groot bereik. Zijn heldere voordracht klinkt breekbaar en vermoeid, terwijl de grunts de dreiging weer naar voren halen. In het titelnummer sluit die hardere kant goed aan op de zware riffs. De rustige en extreme onderdelen maken de songs beweeglijker dan hun trage tempo doet vermoeden.
De lengte werkt niet overal in het voordeel van de plaat. Verschillende stukken vragen veel tijd en hebben weinig houvast in een direct refrein. Daardoor kan de spanning soms uitrekken voordat een volgende passage haar weer terugbrengt. Toch is de samenhang sterk genoeg om de lange vormen te dragen. Turn Loose the Swans is een indrukwekkende doomplaat doordat de zachte klanken even noodzakelijk voelen als de harde. De muziek zoekt niet alleen gewicht, maar ook een overtuigende vorm voor verdriet.
