Dark Passion Play
Anette Olzon hoeft op Dark Passion Play niet te klinken als haar voorganger. Haar lichtere, meer op pop en rock gerichte stem geeft Nightwish een andere kleur, terwijl de band in 2007 gewoon doorgaat met zware gitaren en enorme orkestrale arrangementen. De verandering zit vooral in hoe de zang zich tussen die instrumenten beweegt. De behoefte aan drama is nog altijd even groot.
Dat blijkt meteen uit The Poet and the Pendulum. Het openingsstuk neemt bijna veertien minuten in beslag en wisselt rustige passages af met stevige uitbarstingen. Het orkest bepaalt mede de richting van de muziek, waardoor de verschillende delen meer worden dan een verzameling riffs. Toch vraagt deze opening veel geduld. Niet elke nieuwe wending rechtvaardigt de tijd die ervoor wordt uitgetrokken.
De kortere nummers maken de nieuwe bezetting sneller begrijpelijk. Amaranth geeft Olzon een melodie die goed bij haar directe manier van zingen past. Bye Bye Beautiful houdt de energie hoog en maakt duidelijk dat een ander stemgeluid de kracht van de band niet hoeft te verminderen. Eva zet haar juist verder vooraan, met minder ruimte om zich achter het grote geluid te verschuilen. Daarmee wordt ook hoorbaar hoe anders ze de muziek benadert.
The Islander biedt vervolgens een welkome verandering. Akoestische gitaren, fluiten en percussie maken plaats voor een folkgevoel, met Marko Hietala op de voorgrond als zanger. De bescheidenere schaal werkt bijzonder goed naast alle symfonische drukte. Nightwish hoeft kennelijk niet elk arrangement volledig open te trekken om sfeer te scheppen.
Het grootste bezwaar blijft de lengte. De hoeveelheid ideeën is indrukwekkend, maar de plaat houdt de aandacht niet overal even stevig vast. Een compactere selectie had de hoogtepunten meer ruimte gegeven. Toch is Dark Passion Play een overtuigende kennismaking met een andere kant van Nightwish: nog steeds ambitieus en uitgesproken, maar met nieuwe mogelijkheden voor de melodieën en stemmen.
