Day of Reckoning
Day of Reckoning heeft meer vaart en afwisseling dan het donkere imago van Pentagram misschien doet vermoeden. De band blijft dicht bij de blues en hardrock waar doom metal uit voortkwam. Toch klinkt dit als een duidelijke metalplaat: zware riffs, een dreigende stem en gitaren die de songs steeds verder vooruitduwen.
Het titelnummer is daar een overtuigend begin van. De korte speelduur dwingt de band om meteen ter zake te komen. De riffs hebben een veerkracht die ook de sombere sfeer beweeglijk houdt. Bobby Liebling klinkt alsof hij die dreiging persoonlijk wil overbrengen, terwijl Victor Griffin de aandacht met zijn gitaarwerk vasthoudt.
Broken Vows laat de groovende kant horen. Het nummer hoeft niet razendsnel te worden om toch vaart te maken. Burning Saviour neemt juist ruim de tijd. De akoestische passages en zware uitbarstingen geven die lange compositie een duidelijk verloop. Het contrast vergroot de spanning en maakt de gitaarsolo's onderdeel van het verhaal. Hier benut Pentagram de ruimte het best.
Die aanpak werkt niet overal even sterk. Sommige passages blijven langer bij hun klank en vertrouwde ideeën hangen dan nodig is. De verwijzingen naar Black Sabbath zijn bovendien zo duidelijk dat de plaat weinig moeite doet om haar afkomst te verbergen. Wie een grote stap vooruit verwacht, vindt vooral een band die zijn bestaande gereedschap met meer vertrouwen gebruikt.
Dat is hier meestal voldoende. De songs zijn compact waar het kan en nemen alleen op de juiste momenten meer ruimte. De combinatie van een zware groove, herkenbare riffs en Lieblings eigenzinnige zang geeft Day of Reckoning veel overtuigingskracht. Het is een sterke doomplaat die niet voortdurend traag hoeft te zijn om dreigend te blijven.
