Relentless
Relentless klinkt alsof Pentagram de vroege jaren zeventig de jaren tachtig in heeft gesleept. De gitaar is zwaar en vuil, de zang onrustig en de songs hebben weinig behoefte aan opsmuk. Achter die eenvoudige buitenkant zit een verrassend beweeglijke band. Dit is doom die regelmatig de vaart van stevige hardrock heeft.
Victor Griffin geeft de plaat haar houvast. Zijn riffs zijn direct genoeg om snel te herkennen, maar hebben voldoende dreiging om het niet bij een prettige groove te laten. Bobby Liebling legt daar een stem overheen die tussen een rockzang en een bezeten uitroep in zit. De invloed van Black Sabbath is duidelijk, zonder dat de muziek daardoor haar eigen karakter verliest.
All Your Sins laat horen hoe goed die onderdelen samenwerken. Een korte drumuitbarsting zet de zware riff en herkenbare zanglijnen in beweging. The Ghoul legt meer nadruk op een beklemmende sfeer. Het tempo hoeft daarvoor niet volledig te verdwijnen; de gitaar en de voordracht houden de spanning vast. Sign Of The Wolf (Pentagram) biedt vervolgens de andere kant van de band: kort, pakkend en met genoeg vaart om ook buiten een doomspecialisatie te werken.
De ruwe opname heeft twee kanten. Ze maakt het spel direct en ongepolijst, maar geeft niet ieder detail dezelfde helderheid. Wie een massieve, strak afgewerkte productie verwacht, moet even schakelen. Ook zijn de korte songs niet allemaal even overtuigend uitgewerkt. De plaat leunt geregeld meer op het karakter van de uitvoering dan op een verrassende compositie.
Dat karakter is hier een groot voordeel. Relentless houdt somberheid en speelplezier dicht bij elkaar. De herkenbare riffs en levendige aanpak maken het een sterke kennismaking met Amerikaanse doom, terwijl de beste nummers genoeg eigenaardigheid behouden om veel langer mee te gaan.
