The Sacrament Of Sin
Een orgel, een grote zangstem en stevige gitaren zijn voor Powerwolf genoeg om meteen herkenbaar te klinken. The Sacrament Of Sin houdt die combinatie vast en geeft de nummers iets meer afwisseling. De band heeft geen behoefte aan een nieuwe identiteit. De verbetering zit in kleine veranderingen binnen een vertrouwde, bijzonder effectieve aanpak.
Fire & Forgive heeft de kracht die je van een opener verwacht. Het ritme duwt vooruit en de melodie maakt snel duidelijk waar de aandacht moet liggen. Attila Dorn zingt met veel gewicht in zijn stem. De grote zangpartijen sluiten daarop aan zonder de stevige basis van de gitaren helemaal weg te drukken.
Incense & Iron kiest voor een meer marcherend ritme, met een folky kleur en een refrein dat vrijwel meteen herkenbaar is. Het verschil in beweging geeft het album lucht. Powerwolf hoeft niet voortdurend sneller te spelen om de energie vast te houden. De duidelijke ritmes en de melodieën maken het nummer ook op een lager tempo overtuigend.
De belangrijkste verandering is Where The Wild Wolves Have Gone. De ballad geeft Dorn ruimte voor een andere, meer emotionele benadering. De grote melodie past bij het karakter van de band, maar de rustigere opbouw zorgt voor een nuttige onderbreking. Het nummer voelt daardoor als een logisch onderdeel van de plaat, in plaats van een verplichte pauze tussen alle stevige partijen.
De religieuze beelden en bovennatuurlijke verhalen blijven nadrukkelijk theatraal. Je hoeft ze niet zwaar op te vatten om de muziek te waarderen. Wie weinig opheeft met grote koren en direct meezingbare refreinen, zal ook hier niet snel overtuigd raken. Maar voor liefhebbers voert Powerwolf zijn ideeën bijzonder goed uit. Het geluid blijft helder, de gitaren hebben genoeg kracht en de afwisseling geeft de vertrouwde formule nieuwe energie. The Sacrament Of Sin laat horen hoeveel goede liedjes binnen zo'n vaste aanpak mogelijk zijn.
