Hubris
Hubris geeft powermetal genoeg vaart om ook zonder een grote stapel keyboards overeind te blijven. Ravenous E.H. uit Calgary speelt snel, met stevige riffs en zangmelodieën die je gemakkelijk oppikt. Het is geen nieuwe uitvinding van het genre. De band weet vooral goed hoe hij de bekende ingrediënten overtuigend moet gebruiken, zonder dat de gitaren achter het grote gebaar verdwijnen.
Carnage in Carthage maakt die aanpak direct duidelijk. R.A. Voltaire zingt met een volle, krachtige stem die eerder op een stevig middenregister vertrouwt dan voortdurend de hoogte in schiet. De meerstemmige partijen maken de refreinen groter. Astral Elixir houdt de snelheid erin, terwijl de gitaristen genoeg ruimte krijgen om de nummers met snelle solo's extra aan te jagen. De eerste reeks lijkt qua tempo soms wel erg op elkaar. Juist daardoor valt de latere afwisseling meer op.
Bridgeburner geeft de arrangementen meer ruimte. De strijkers voegen een eigen melodische lijn toe en de zang krijgt meer beweging. Claw is the Law zoekt vervolgens een folkachtige richting met mandoline en accordeon. Dat past verrassend goed tussen de zware gitaren. Het is een andere kleur, zonder dat de plaat ineens aan een compleet ander verhaal lijkt te beginnen.
De gastbijdragen ondersteunen die afwisseling. De samenzang met Mathias Blad maakt Onwards & Upwards tot een rustiger moment, en de lange afsluiter ...Of Beasts & Faust combineert zijn grotere opzet met een fellere zangkant. Niet elke laag komt even goed door: de bas had duidelijker aanwezig mogen zijn tussen de gitaren en orkestrale partijen.
Die kanttekening haalt de kracht niet uit Hubris. De combinatie van snelheid, herkenbare melodieën en een wat avontuurlijkere tweede helft werkt goed. Ravenous E.H. hoeft niet voortdurend iets onverwachts te doen om deze muziek overtuigend te maken. Daarvoor zitten de nummers gewoon te stevig in elkaar.
