Hope
Hope maakt zijn zwaarte vooral voelbaar door melodie. Swallow the Sun heeft genoeg diepe grunts en stevige riffs in huis, maar de sombere sfeer ontstaat minstens zo sterk uit de gitaarlijnen en de rustige passages. De muziek klinkt groot en verzorgd, zonder dat de emotie onder een gladde afwerking verdwijnt.
Het titelnummer vat die aanpak goed samen. Licht geplukte gitaar en schone zang geven de opening een kwetsbare klank. Wanneer de vervorming en diepe grunts binnenkomen, voelt de overgang logisch. De zachtere delen zijn een wezenlijk onderdeel van de compositie en vergroten de kracht van de zware stukken die erop volgen.
These Hours Of Despair blijft hangen door een melodie die soepel door de zware begeleiding beweegt. Het nummer heeft iets aantrekkelijks zonder zijn somberheid te verliezen. De toetsen ondersteunen dat gevoel en blijven doorgaans achter de gitaren staan. Daardoor houden de riffs hun gewicht terwijl de muziek toch een ruimere omgeving krijgt.
Justice Of Suffering brengt Jonas Renkse van Katatonia binnen als gastzanger. Zijn bijdrage past vanzelfsprekend bij de donkere, melodische aanpak van de band. Ook Mikko Kotamäki wisselt tussen verschillende kleuren: diep en dreigend, helder en terughoudend, of scherper aangezet. Die verschillen geven de songs meer middelen dan alleen harder of zachter spelen.
De vertrouwde vorm is tegelijk een beperking. Veel nummers combineren vergelijkbare elementen en bewegen naar eenzelfde gevoel toe. Wie vooral onverwachte wendingen zoekt, zal niet overal verrast worden. Hope onderscheidt zich door de afwerking van die bekende bouwstenen. De melodieën geven richting, de zware passages hebben een duidelijk doel en de kalmere stukken houden de aandacht vast. Het resultaat is een bijzonder sterke plaat voor liefhebbers van doom die evenveel ruimte willen voor gevoel als voor gewicht.
