When a Shadow Is Forced into the Light
When a Shadow Is Forced into the Light zoekt de kracht van Swallow the Sun in kleine verschillen. Zware riffs krijgen gezelschap van akoestische gitaar, strijkers en kwetsbare zang. De muziek is nog steeds donker, maar laat ook ruimte voor warmte. Dat geeft deze plaat meer mogelijkheden dan een onafgebroken afdaling in ellende.
Het titelnummer brengt die kanten meteen bij elkaar. De rustige begeleiding geeft Mikko Kotamäki ruimte om helder te zingen, terwijl scherpere uitroepen dezelfde omgeving plots dreigender maken. De verandering werkt doordat de melodie overeind blijft. Hardheid en zachtheid horen hier bij hetzelfde gevoel, in plaats van losse blokken te vormen.
The Crimson Crown legt meer nadruk op de weemoedige klank van strijkers en orgelachtige toetsen. Het arrangement maakt de muziek groter zonder de menselijke schaal kwijt te raken. De gitaar blijft daarbij belangrijk. Een akkoordwisseling of een melodische lijn kan al genoeg zijn om de stemming te veranderen.
Firelights geeft die spanning een directer herkenningspunt. De melodieën zijn pakkend en de zwaardere onderbreking snijdt fel door het nummer heen. De band houdt ook daar het verdriet voelbaar. De hardere passages drukken de emotie anders uit, zonder haar weg te duwen. Never Left rondt de plaat af met strijkers en zang die elkaar aanvullen. Het slot is donker, maar niet volledig afgesloten van hoop.
Dit blijft muziek die behoorlijk wat aandacht en emotionele ruimte vraagt. De ingetogen stukken zijn minstens zo belangrijk als de zware uitbarstingen. Wie vooral op de volgende harde riff wacht, mist daardoor een flink deel van de kracht. When a Shadow Is Forced into the Light houdt zijn samenhang juist vast doordat alle instrumenten dezelfde stemming verder uitwerken. De plaat klinkt zwaar waar het nodig is en laat zachtere middelen het overige werk doen.
