When the Kite String Pops
When the Kite String Pops beweegt moeiteloos tussen muziek die op papier moeilijk bij elkaar past. Acid Bath verbindt slepende sludge met hardcore, felle metal en donkere ballads. Dax Riggs houdt de verschillende kanten bij elkaar met een stem die even overtuigend kan schreeuwen als melodieus zingen. De plaat klinkt onheilspellend, maar heeft veel meer te bieden dan alleen een nare sfeer.
The Blue zet de toon met een zware, bluesachtige riff. Vervolgens verandert het tempo en krijgt het nummer telkens een andere vorm. De overgangen voelen natuurlijk, ook wanneer de band van een trage groove naar een veel onrustiger gedeelte beweegt. De gitaarpartijen blijven herkenbaar terwijl de ritmes de muziek een andere kant op duwen.
Tranquilized brengt een melodischere kant naar voren. De stevige begeleiding blijft staan, maar Riggs geeft de song met zijn heldere zang meer houvast. Dat maakt het verschil met de agressie van de omliggende muziek groter. Acid Bath hoeft zijn geluid niet te verdunnen om iets pakkends te schrijven.
Scream of The Butterfly laat de bas een duidelijkere melodische rol spelen. Het rustigere arrangement geeft de zang ruimte en houdt tegelijk de ongemakkelijke sfeer vast. De zachtere klank biedt daardoor maar gedeeltelijk rust. Ook zonder een muur van vervormde gitaren weet de band spanning te maken.
De plaat had wel compacter gekund. Niet alle nummers zijn even sterk en in het tweede deel wordt de hoeveelheid materiaal voelbaar. Ook de samengedrukte drums en bewerkte zang geven het geheel een harde, gesloten klank. Toch blijven de beste songs bijzonder overtuigend. When the Kite String Pops gebruikt zijn grote verschillen om een eigen wereld te bouwen, met sterke riffs en een zanger die ieder uiterste geloofwaardig maakt.
