You Could Do It Tonight
You Could Do It Tonight gebruikt een helderder geluid om de muziek van Couch Slut nog ongemakkelijker te maken. De gitaren blijven zwaar en de zang blijft scherp, maar de afzonderlijke ideeën komen beter naar voren. Grote, slepende riffs kunnen plots plaatsmaken voor kleinere, hoekige bewegingen. De band houdt de spanning vast door die verschillen nadrukkelijk naast elkaar te zetten.
Megan Osztrosits bepaalt opnieuw een groot deel van het karakter. Haar stem kan schuren en schreeuwen, maar ook dicht tegen spreken aan zitten. In The Donkey geeft die verandering de muziek iets vertellends. De begeleiding hoeft niet voortdurend te versnellen om de aandacht te houden. De manier waarop de woorden tegen de instrumenten botsen is al onrustig genoeg.
Wilkinson's Sword geeft de zware drums een duidelijke groove. De gitaren leggen daar een dikke, sludgy klank overheen. Het nummer biedt daarmee tijdelijk meer ritmisch houvast, zonder de ongemakkelijke sfeer te laten verdwijnen. Zelfs wanneer de band een herkenbaar patroon vindt, voelt de muziek niet ontspannen.
Presidential Welcome haalt de instrumentale druk even omlaag. Piano, trompet en een gesproken gaststem geven het intermezzo een jazzachtige kleur. Het is een verrassende wending die het album wat lucht geeft. De voordracht houdt echter voldoende spanning over om te voorkomen dat het een gewone rustpauze wordt.
Die aanhoudende scherpte is tegelijk een drempel. Sommige verhalen en heftige details kunnen wat nadrukkelijk aangezet overkomen. De plaat maakt het je daarmee niet overal makkelijk om bij de muziek te blijven. Toch overheerst de samenhang. De riffs hebben een duidelijke functie en de betere definitie helpt om hun onderlinge verschillen te horen. You Could Do It Tonight laat een band horen die zijn ruwe middelen heel bewust inzet en ook in de vreemdere passages richting houdt.
