The Lurch
The Lurch laat horen hoeveel beweging er in een zware riff kan zitten. Yautja combineert de lage zwaarte van sludge met de felheid van hardcore en grindcore, maar het is vooral de ritmische aanpak die deze muziek een eigen gezicht geeft. De drie muzikanten trekken en duwen aan dezelfde ideeën zonder de onderlinge samenhang kwijt te raken.
Veel van de plaat beweegt op een middeltempo waar trage sludge en felle hardcore vanzelfsprekend bij elkaar komen. Yautja houdt de klank ruw en krachtig, terwijl de groove duidelijk hoorbaar blijft. Gitaar en drums bewegen door ingewikkelde patronen met een energie die de onderdelen bij elkaar houdt. De zang geeft die wisselende ritmes extra woede en persoonlijkheid. Zo blijft de kracht steeds voelbaar.
De drums van Tyler Coburn zijn daarin bepalend. Hij verandert de stemming rond herhaalde gitaarfiguren, waardoor ieder volgend rondje een iets ander karakter krijgt.
Tijdens Tethered verandert het tempo zonder dat de instrumenten hun onderlinge samenhang verliezen. De band houdt een zware lijn vast, maar maakt de volgende wending moeilijk te voorspellen.
Catastrophic verandert de accenten rond vertrouwd materiaal. Kleine verschillen in nadruk maken de herhaalde ideeën onrustig, zonder dat de band daarvoor een volledig nieuwe riff nodig heeft.
Die aanpak vraagt wel aandacht voor ritme. Wie vooral brede, trage riffs zoekt om in weg te zakken, krijgt voortdurend een nieuwe wending voorgeschoteld. Toch voelt The Lurch zelden als een oefening in ingewikkeld spelen. De songs houden houvast, de uitvoering heeft energie en de stijlen passen vanzelfsprekend bij elkaar. Yautja maakt zware muziek die even overtuigend van richting kan veranderen als vooruit kan duwen. Dat levert een bijzonder sterke en levendige plaat op.
