Sonic Excess in Its Purest Form
Sonic Excess in Its Purest Form maakt zijn titel waar zonder de songs te vergeten. Crowbar bouwt de muziek op uit enorme gitaren, harde drums en de ruwe stem van Kirk Windstein. Toch heeft de plaat meer te bieden dan een lange reeks zware klappen. De melodieën brengen een sombere, soms bijna troostende kant naar voren die goed bij die massieve begeleiding past.
The Lasting Dose geeft de riffs meteen een duidelijke hoofdrol. De gitaarpartijen zijn direct en krachtig, met genoeg vorm om meer te worden dan alleen een laag vervorming. De band gebruikt de zware klank als onderdeel van de compositie. Een goede riff hoeft hier niet ingewikkeld te zijn, maar moet wel een richting en een herkenbaar karakter hebben.
Windstein helpt daar flink bij. Zijn zang blijft ruw en gespannen, terwijl de melodischere lijnen meer van de onderliggende melancholie laten horen. Het contrast maakt de muziek toegankelijker zonder haar agressie kwijt te raken. De hardheid klinkt daardoor verbonden met een gevoel in plaats van een doel op zich.
Counting Daze geeft de bas even een opvallend eigen moment en doorbreekt daarmee de overheersing van de gitaren. In Times of Sorrow kiest voor een rustigere, instrumentale onderbreking. Die pauze heeft een functie binnen de zware omgeving, maar het stuk is minder overtuigend dan de sterkste songs. De plaat verliest daar wat van haar vaart.
De beperkte variatie blijft een punt. Veel nummers bewegen binnen dezelfde donkere klank en vertrouwen op vergelijkbare middelen. De kracht zit in hoe overtuigend Crowbar die middelen gebruikt: stevige ritmes, riffs met karakter en een stem die door de muur van gitaren heen blijft komen. Sonic Excess in Its Purest Form is daardoor een bijzonder sterke plaat, ook als niet iedere onderbreking even goed werkt.
