Odd Fellows Rest
Odd Fellows Rest geeft de zwaarte van Crowbar meer kleur zonder de muziek lichter te maken. De gitaren blijven laag en massief, maar de melodieën en de stem van Kirk Windstein krijgen meer ruimte om iets anders dan woede uit te drukken. De plaat is even somber als hard. Juist daardoor komt de dreiging verder dan alleen een indrukwekkend gitaargeluid.
Planets Collide laat horen hoe natuurlijk die melodische kant kan werken. De riff heeft genoeg gewicht om direct als Crowbar herkenbaar te zijn, terwijl de zang een duidelijk gevoel en een sterke lijn toevoegt. De band hoeft de ruwe klank niet weg te poetsen om een song te maken die blijft hangen. De meer toegankelijke kant komt voort uit de compositie zelf.
...and Suffer As One houdt nadrukkelijker vast aan het verpletterende karakter van de band. Windsteins stem maakt de herhaling emotioneel geladen in plaats van alleen dreigend. De riffs hoeven daarvoor niet ingewikkeld te worden. Hun kracht zit in de manier waarop een eenvoudige beweging steeds opnieuw tegen de zware ritmes aankomt.
Het titelnummer biedt een ander soort ademruimte. De rustigere, bijna psychedelische gitaren en helderdere zang brengen een kwetsbare kant naar voren. Het voelt als een echte uitbreiding van de muziek, geen los uitstapje dat toevallig op dezelfde plaat staat. De somberheid blijft aanwezig terwijl de band haar anders vormgeeft.
Niet alles verrast even sterk. Crowbar gebruikt een vertrouwde formule en sommige passages voegen minder toe dan de beste nummers. Toch hebben de gitaren genoeg detail en de zang genoeg persoonlijkheid om veel van die herhaling te dragen. Odd Fellows Rest laat vooral horen hoeveel melodie en gevoel er in zulke zware muziek passen. De uitvoering is hard, maar de songs zijn nooit alleen maar hard.
