Take as Needed for Pain
Take as Needed for Pain maakt van een smerig gitaargeluid een verrassend beweeglijke vorm van metal. Eyehategod laat bluesriffs en trage grooves voortdurend botsen met de agressie van hardcore. De feedback en de schurende stem van Mike Williams maken het geheel behoorlijk onaangenaam, maar onder die ruwe buitenkant zit muziek met een duidelijke eigen beweging.
Blank legt dat verschil meteen bloot. De gitaren klinken zwaar en vervormd, terwijl de riffs toch iets melodieus houden. De drums zetten niet alleen het tempo neer. Joey LaCaze geeft de langzame stukken kleine, onverwachte verschuivingen, waardoor ze minder log klinken dan hun gewicht doet vermoeden. De band kan zich iets vuils en onoverzichtelijks veroorloven omdat de onderliggende groove overeind blijft.
Shoplifter trekt de muziek richting grunge zonder de spanning kwijt te raken. De riff voelt ruimer en heeft voldoende karakter om tussen het lawaai te blijven hangen. Het titelnummer werkt vooral door het contrast tussen de aantrekkelijke gitaarbeweging en Williams' ontregelde uitroepen. Je kunt opgaan in de groove en tegelijk nauwelijks om de scherpe rand van de zang heen.
Die benadering kent ook grenzen. Sommige gitaarpartijen lijken sterk op elkaar en niet elk nummer houdt dezelfde spanning vast. De lange geluidsmontage Disturbance onderbreekt de stroom behoorlijk. Binnen deze onvriendelijke omgeving past zo'n experiment, maar het maakt de plaat als geheel minder strak.
De blues blijft herkenbaar, de riffs hebben houvast en de uitvoering weigert ze comfortabel te maken. Take as Needed for Pain vraagt daardoor best wat van je, maar geeft sludge ook een bijzonder eigen gezicht.
