Existential Void Guardian
Existential Void Guardian houdt de kracht van Conan compact en direct. De gitaren klinken dik en schurend, de zang staat er hard tegenover en de drums geven de muziek opvallend veel beweging. Het is een zware plaat, maar haar beste momenten ontstaan juist wanneer de band het tempo en de druk laat veranderen.
Prosper on the Path zet meteen een stevige muur neer. Onder de brede akkoorden en feedback blijft het ritme beweeglijk. Korte drumaccenten en versnellingen voorkomen dat de muziek alleen maar op haar gewicht blijft leunen. De opbouw voelt doelgerichter dan het grove geluid aanvankelijk doet vermoeden.
Eye to Eye to Eye brengt meer snelheid. De riff heeft een sterke aandrijving, waarna de muziek weer in zwaardere stukken terugvalt. Het verschil maakt beide kanten harder. Paincantation gaat nog korter en feller te werk. De uitbarsting doorbreekt de grotere composities en geeft de plaat een onrustig accent.
Amidst the Infinite kiest juist voor een trage, dichte beweging. De gitaarpartijen laten weinig licht door, terwijl de drums kleine veranderingen blijven aanbrengen. Volt Thrower laat vervolgens horen hoe goed die ritmische aanpak in een directer nummer werkt. De riffs hoeven niet ingewikkeld te zijn wanneer de band ze zo overtuigend in beweging houdt.
De keerzijde wordt in de langere, tragere stukken duidelijk. Niet iedere herhaling voegt genoeg spanning toe, en aan het einde blijft de muziek soms te dicht bij dezelfde ideeën. De rauwe zang en het voortdurend dikke geluid vragen eveneens gewenning. Toch maakt het sterke drumwerk veel verschil. Existential Void Guardian heeft genoeg afwisseling binnen zijn beperkte middelen om meer te zijn dan alleen een zware klank. Conan is hier het overtuigendst wanneer de kracht een duidelijke richting krijgt.
