The Dark Delight
The Dark Delight begint met een gitaar die meteen gewicht heeft. Dynazty maakt melodieuze metal met grote refreinen, maar laat de begeleiding stevig genoeg klinken om daar meer van te maken dan alleen toegankelijke zangmuziek. De band heeft gevoel voor een goede melodie en weet die te verbinden aan een helder, krachtig geluid.
Presence Of Mind zet die balans goed neer. Na het rustigere begin wordt de muziek breder en komt het refrein direct aan. Nils Molin zingt krachtig, met genoeg karakter om ook een uitgesproken zoete melodie overtuigend te brengen. Hij kan hoog gaan, maar zijn volle klank maakt minstens zoveel indruk.
De gitaren leveren ondertussen genoeg details. De partijen vullen elkaar goed aan en laten horen dat deze band niet alleen om de stem draait. In Heartless Madness houdt het stevige ritme de melodie in beweging. Het nummer klinkt toegankelijk zonder al zijn kracht in te leveren. De moderne productie maakt die combinatie bijzonder direct.
Waterfall geeft Molin nog meer ruimte. Zijn zang laat de melodie groeien, terwijl de begeleiding de omvang ondersteunt. De grote gebaren blijven gekoppeld aan een duidelijk liedje. Elders gebruikt Dynazty toetsen en zwaardere gitaarpartijen om de stemming te veranderen. De nummers hebben daardoor genoeg eigen accenten binnen hetzelfde herkenbare geluid.
Het album past niet bij wie een rauwe of bijzonder sobere metalplaat zoekt. De productie is vol en de refreinen worden nadrukkelijk gepresenteerd. Maar die aanpak wordt hier met overtuiging en voldoende vakmanschap uitgevoerd. De gitaren blijven scherp genoeg en de melodieën verliezen hun vorm niet tussen alle lagen. The Dark Delight brengt de directe aantrekkingskracht van melodieuze hardrock samen met de vaart en het gewicht van powermetal. Dynazty maakt daar vooral sterke, toegankelijke nummers van, met een zanger die het geheel de nodige persoonlijkheid geeft.
