Blood Visions
Blood Visions heeft weinig tijd nodig om zijn eigen karakter neer te zetten. Jay Reatard laat de gitaren scherp en vervormd klinken, maar houdt de melodieën duidelijk genoeg om direct te blijven hangen. Zijn hoge, nerveuze zang maakt de nummers onrustiger dan gewone garagepunk. De korte speelduur zorgt ervoor dat de plaat voortdurend vooruitgaat.
De vaart komt niet alleen uit het tempo. Reatard zet melodieën en ritmes geregeld net anders tegenover elkaar, zodat een refrein een andere stemming krijgt dan het couplet ervoor. De gitaarpartijen zijn hoekig zonder hun eenvoudige kracht kwijt te raken. Death Is Forming gebruikt die aanpak om naar een steeds drukker en luidruchtiger geheel te groeien.
My Shadow heeft een nadrukkelijk gedempte gitaarbeweging die snel herkenbaar wordt. Turning Blue kiest voor een bluesachtige beweging en meer verschil tussen hard en zacht. Binnen dezelfde ruwe klank is er zo meer afwisseling dan de eerste aanval doet vermoeden. Reatard heeft geen uitgebreide arrangementen nodig om de nummers uit elkaar te houden.
My Family brengt een andere spanning mee. De gitaar klinkt galmend en wat dunner, terwijl de drums het nummer vast blijven voortduwen. Fading All Away geeft de bas meer ruimte naast de gitaar en het drumritme. Zulke momenten laten horen dat de ritmesectie meer kan doen dan alleen de snelheid bewaken.
Niet elk idee krijgt veel tijd om zich te ontwikkelen. De eenvoudige vormen en de steeds terugkerende felle zang kunnen op den duur wat beperkt voelen. Toch werkt juist die korte, doelgerichte aanpak meestal in het voordeel van de songs. Blood Visions verbindt zijn onrust aan sterke melodieën, in plaats van alleen op lawaai te vertrouwen. Het is een compacte plaat met meer zorgvuldig gekozen details dan zijn ruwe buitenkant suggereert.
