Watch Me Fall
Watch Me Fall maakt de melodieuze kant van Jay Reatard veel duidelijker. De gitaarpartijen krijgen meer helderheid, akoestische klanken schuiven naar voren en de zang klinkt minder voortdurend op het randje. De onrust is daarmee niet verdwenen. Ze zit nu vaker in het verschil tussen opgewekte muziek en een veel donkerder voordracht.
It Ain't Gonna Save Me laat die combinatie meteen werken. Het refrein is direct, de gitaren klinken helder en de snelle zang laat weinig ruimte voor ontspanning. De melodie maakt het nummer toegankelijk zonder de gespannen energie weg te nemen. Reatard hoeft hier geen dikke laag vervorming te gebruiken om scherp te blijven.
I'm Watching You zet het orgel duidelijker neer en geeft de zang meer ruimte. Wounded kiest voor een zachtere, akoestische omgeving met harmonieën die de melodie breder maken. De nummers laten horen hoeveel popgevoel er achter de vroegere garagepunk zit. De relatief eenvoudige middelen maken de zanglijnen sterker in plaats van kleiner.
Die voortdurende stroom pakkende ideeën heeft wel een keerzijde. Het album bouwt niet altijd naar een duidelijke volgende fase toe. Veel nummers zouden op een andere plek bijna hetzelfde effect hebben. Ook gaat met het helderdere geluid iets van de vroegere spontaniteit verloren. De afzonderlijke songs zijn daardoor soms overtuigender dan de grotere lijn.
Hang Them All brengt later weer een scherpere gitaar terug en geeft de plaat een nuttige impuls. There Is No Sun kiest voor een rustiger afsluiting van het oorspronkelijke album, met strijkers en een melodie die meer tijd krijgt. Dat verschil helpt. Watch Me Fall werkt vooral als een reeks sterke popnummers die hun nerveuze rand behouden. De zachtere aanpak maakt Reatard veelzijdiger zonder zijn persoonlijkheid uit de muziek te halen.
