Too Much Guitar
Too Much Guitar geeft zijn bedoeling meteen prijs. Reigning Sound zet de gitaren stevig naar voren en laat de ritmesectie daar hard tegenaan spelen. Greg Cartwright zingt met een ruwe overtuiging die goed bij die aanpak past. Toch blijft er onder het lawaai veel ruimte voor melodieën en songs die meer gevoel hebben dan alleen de drang om hard te spelen.
De basis ligt in oude rock-'n-roll en rhythm-and-blues. De band behandelt die muziek alleen met veel meer druk. Your Love Is a Fine Thing laat dat goed horen: de stevige inzet opent naar een herkenbaar refrein, met achtergrondzang die een andere kleur toevoegt. De melodie geeft de gitaren richting zonder hun kracht af te nemen.
You Got Me Hummin' houdt die ritmische kant vast. De korte, nadrukkelijke bewegingen laten horen hoe goed garagepunk en soul naast elkaar kunnen werken. When You Touch Me gebruikt harmonica en pakkende zangpartijen om de vaart verder te dragen. De band vertrouwt op zijn samenspel en heeft weinig extra aankleding nodig om levendig te klinken.
Funny Thing geeft de blues meer ruimte. Cartwright hoeft zijn stem daar niet vriendelijker te maken om een gevoeliger kant te laten horen. Drowning biedt eveneens een rustiger vorm waarin de melodie belangrijk blijft. Die momenten maken het album minder eenzijdig dan de titel en het gitaargeluid aanvankelijk doen vermoeden.
De stevige uitvoering gaat wel ten koste van nuance. Wie vooral de zachtere soulkant zoekt, vindt hier minder ruimte om daarin op te gaan. Ook de gebruikte stijl is vertrouwd. Toch maakt Cartwrights overtuiging een groot verschil. Hij brengt sterke songs mee en laat de ruwe klank voor die songs werken. Too Much Guitar is daardoor niet alleen energiek, maar ook opvallend trefzeker.
