World Coming Down
World Coming Down klinkt alsof Type O Negative de glimlach wat verder naar de achtergrond heeft geschoven. De gitaren en bas zijn dik vervormd, het tempo zakt vaak diep weg en de zang draagt veel van de spanning. De melodieën zijn nog steeds aanwezig, maar ze komen minder gemakkelijk los van de zware klank. De plaat vraagt daardoor meer aandacht dan alleen een paar herkenbare refreinen.
White Slavery zet de stemming neer met keyboards die naar een trage, zware riff leiden. De zwaarte bouwt meteen een gevoel van druk op.
Everything Dies beweegt van een zware basopening naar rustigere pianopassages en een groot refrein. Die afwisseling maakt de melodie gemakkelijker vast te houden.
Het titelnummer neemt meer tijd, met grote gitaarpartijen en een teruggenomen middenstuk. De lange opbouw geeft de spanning ruimte om van vorm te veranderen.
Steeles zang geeft die veranderingen een menselijk middelpunt. Zijn voordracht kan van een lage, beheerste lijn naar iets bijna klagends bewegen. Gezongen rituele partijen en koorachtige lagen voegen details toe rond de zware instrumenten. Ook de drums krijgen ruimte, in plaats van volledig in de vervorming te verdwijnen. Die kleinere verschillen houden de trage muziek in beweging.
Niet ieder onderdeel draagt evenveel bij. De verontrustende tussenspelen onderbreken de plaat soms meer dan ze toevoegen, en de afsluitende Beatles-medley staat wat los van de stemming ervoor. Toch is de samenhang van het hoofdwerk sterk. World Coming Down maakt zijn gevoelens zwaar zonder de melodie volledig weg te drukken. Het is een veeleisende plaat, maar de afwisseling binnen de trage muziek geeft haar voldoende diepte om terug te blijven komen.
