Draconian Times
Draconian Times maakt de somberheid van Paradise Lost opvallend toegankelijk. De gitaren blijven zwaar en de stemming wordt nergens vrolijk, maar de nummers hebben duidelijke vormen en melodieën die snel blijven hangen. Op deze plaat uit 1995 krijgt de band zijn kracht uit beheersing. Nick Holmes zingt direct en helder, maar zijn stem blijft donker.
Enchantment geeft de toetsen ruimte om de opening in te kleuren. Daarna nemen de gitaren het gewicht over en wordt duidelijk hoe goed de band sfeer en kracht kan verbinden. Hallowed Land werkt binnen een vergelijkbare omgeving, met een gitaarpartij die vooral tijdens de solo extra aandacht trekt. De melodieën laten de muziek groter voelen zonder dat de arrangementen overdreven vol worden.
Forever Failure is een van de sterkste voorbeelden van die aanpak. Het nummer houdt zijn melancholie vast terwijl de zang en gitaren voor voldoende herkenning zorgen. De begeleiding hoeft niet steeds ingewikkelder te worden om betekenis te krijgen. De toon en de manier waarop de verschillende onderdelen elkaar ondersteunen doen het meeste werk.
The Last Time en Once Solemn voegen meer beweging toe. Hun directere aanpak geeft de plaat lucht tussen de zwaardere stemmingen. Toch kan dezelfde helderheid ook een beperking worden. Sommige stukken lijken sterk op wat eraan voorafging, waardoor het latere deel minder verrassingen heeft. De band houdt de sfeer beter vast dan dat elk nummer zich afzonderlijk onderscheidt.
Dat neemt de kracht van de beste composities niet weg. Draconian Times biedt stevige gitaren, een overtuigende zanger en een consequente stemming zonder de luisteraar met lange uitweidingen te belasten. Het is een sterke ingang tot Paradise Lost, met ruimte voor meer afwisseling.
