The Antidote
The Antidote geeft de zware kant van Moonspell weer veel ruimte. De gitaren staan stevig op de voorgrond, maar de band laat zijn donkere sfeer niet verdwijnen onder het geweld. Fernando Ribeiro beweegt tussen een diepe, melodieuze stem en een veel hardere grom. Daardoor kan dezelfde muziek zowel verleidelijk als dreigend overkomen.
In and Above Men zet die hardere aanpak meteen neer. From Lowering Skies houdt de beweging vast met een opvallend ritmisch patroon dat meer doet dan alleen de riffs volgen. De eerste nummers geven het album een krachtige basis. De band klinkt zeker van zijn middelen, ook wanneer de zang en gitaren weinig rust toelaten.
Het titelnummer verandert de verhoudingen. De korte akoestische gitaarfiguren en de ruimte tussen de grotere uitbarstingen maken de spanning anders voelbaar. Moonspell hoeft hier niet steeds harder te spelen om de muziek gewicht te geven. Juist het afwisselen van terughoudendheid en volle bezetting maakt de opbouw interessant.
De plaat bewaart bovendien voldoende beweging voor later. Crystal Gazing trekt de vaart aan, terwijl As We Eternally Sleep On It een somberder, ruimer slot biedt. De toetsen en gitaarpartijen vullen elkaar meestal goed aan. De aankleding maakt de songs rijker, maar duidelijke riffs en melodieën blijven belangrijk genoeg om het geheel bij elkaar te houden.
Niet iedere lange passage verdient evenveel ruimte. De uitgebreide aanloop van Lunar Still vraagt geduld en levert minder op dan de sterkste opbouwmomenten elders. Op zulke plekken wordt sfeer eerder een vertraging dan een nieuwe gedachte. Toch blijft The Antidote overtuigend door de combinatie van kracht, herkenbare melodieën en een zanger die verschillende kanten van dezelfde dreiging kan laten horen. Moonspell vernieuwt zijn geluid hier minder ingrijpend dan het de bestaande onderdelen met extra gewicht en zorg uitwerkt.
