The Unknown
The Unknown gebruikt de donkere klank van The Vision Bleak voor een persoonlijker soort onrust. Het Duitse duo houdt zijn diepe zang, zware gitaren en theatrale arrangementen, maar legt meer nadruk op innerlijke spanning dan op herkenbare griezelverhalen. De muziek blijft toegankelijk genoeg om duidelijke melodieën te laten horen. Daardoor heeft de somberheid ook iets uitnodigends.
Na het korte Spirits of the Dead krijgt From Wolf to Peacock veel ruimte om zijn melancholische gitaarmelodie uit te werken. Het stevige ritme geeft het lange nummer houvast. De afwisseling tussen cleane en ruwe zang maakt de emotie groter zonder de melodie te verdringen. Het is een sterke opening, al had de uitwerking iets korter gemogen.
The Kindred of the Sunset klinkt directer. De rockachtige opzet geeft de plaat meer beweging en maakt het refrein makkelijk te volgen. Into the Unknown kiest vervolgens weer een tragere, somberdere benadering. Akoestische details en een groot refrein zorgen ervoor dat de zwaarte niet alles dichtdrukt. Dat evenwicht past goed bij de groep.
In het middendeel neemt de spanning wat af. The Whine of the Cemetery Hound en How Deep Lies Tartaros? gebruiken allebei veel ruimte voor wisselingen tussen rustige en zware passages. Afzonderlijk zijn die ideeën interessant, maar achter elkaar drukken ze de vaart. De verschillende stemmen geven de muziek wel steeds een herkenbaar karakter.
Het instrumentale Who May Oppose Me? bereidt het slot zorgvuldig voor. Daarna brengt The Fragrancy of Soil Unearthed de grote melodieën weer naar voren. Niet iedere lange passage is even noodzakelijk, maar de beste stukken gebruiken hun tijd overtuigend. The Unknown is een sfeervolle gothicmetalplaat die zijn theatrale kant met overtuiging inzet. Vooral waar eenvoudige ritmes en sterke zanglijnen elkaar vinden, komt de donkere muziek echt tot leven.
