At Sixes and Sevens
Sirenia begint op At Sixes and Sevens meteen met een vol geluid. Koren, keyboards en verschillende zangstemmen geven het debuut een grote opzet, maar de gitaren houden voldoende ruimte. Morten Veland neemt veel mee uit zijn tijd bij Tristania. De plaat zoekt haar eigen kracht vooral in de uitwerking van die bekende, donkere combinatie.
Meridian biedt daarvoor een goede ingang. Een stevige riff zet de toon, waarna de toetsen en vrouwelijke zang het geluid verder openen. De melodieën maken de zware ondergrond toegankelijk zonder de sombere stemming te verjagen. Sirenia klinkt hier groot, maar het blijft muziek die ook op de inzet van een gitaarpartij kan werken.
De verdeling van de zang maakt veel verschil. Velands grunts nemen een groot deel van de ruimte in, terwijl de vrouwelijke stem minder vaak vooraan staat dan je misschien verwacht. Sister Nightfall zorgt voor een andere verhouding. De diepe, heldere mannenzang wisselt af met de vrouwelijke partijen en geeft het nummer een eigen karakter. De afwisseling gaat verder dan alleen een harde stem tegenover een zachte zetten.
De keyboards vergroten ondertussen de sfeer, met hier en daar een elektronische kleur. Toch komen de scherpe riffs genoeg naar voren. A Shadow of Your Own Self laat bovendien horen dat de band een aanstekelijker nummer kan schrijven zonder zijn plechtige aanpak los te laten.
De plaat heeft wel moeite om de spanning overal vast te houden. Sommige tragere stukken blijven wat te lang in dezelfde beweging hangen en de tweede helft biedt minder duidelijke verschillen tussen de nummers. De rijke aankleding kan die beperking niet helemaal verbergen. Toch heeft At Sixes and Sevens genoeg sterke melodieën en overtuigende arrangementen om overeind te blijven. Het is een ambitieus debuut dat zijn vertrouwde ingrediënten meestal zorgvuldig samenbrengt.
