Wolfheart
Wolfheart ontleent veel van zijn karakter aan de combinatie van harde riffs en uitgesproken gotische sfeer. Moonspell laat op dit debuut uit 1995 donkere toetsen, akoestische passages en verschillende zangstijlen toe zonder de gitaren naar de achtergrond te schuiven. De plaat is theatraal, soms behoorlijk nadrukkelijk, maar heeft ook genoeg stevige muziek om die aankleding te dragen.
Wolfshade (A Werewolf Masquerade) maakt de mogelijkheden meteen duidelijk. De rustige, dreigende opening groeit uit tot een nummer met meerdere sterke gitaarideeën. De wisselingen in sfeer houden het lange verloop interessant. Fernando Ribeiro schakelt tussen ruwe zang en een diepe, gedragen stem. Die afwisseling helpt de muziek haar eigen gezicht te geven, ook wanneer de uitvoering niet overal even beheerst is.
Love Crimes zet het ritme sterker op de voorgrond. De gitaren en de dubbele basdrum geven het nummer kracht, terwijl de melodie en de toetsen het donkere karakter vasthouden. De band hoeft de vaart niet voortdurend op te voeren om zwaar te klinken. Het samenspel tussen ritme en sfeer doet minstens zoveel voor het effect.
De folkinvloeden geven Wolfheart daarnaast iets eigens. Lua D' Inverno biedt een zachtere onderbreking en maakt duidelijk dat de wereld van deze plaat groter is dan alleen black metal of gothic rock. Die ruimte werkt het best wanneer ze naast de stevige nummers blijft staan. Sommige tragere, nadrukkelijk gotische passages verliezen iets van hun spanning, en de diepe zang kan soms geforceerd overkomen.
Alma Mater brengt de gitaar krachtig terug naar het middelpunt. De herkenbare riff en de felle uitvoering maken het tot een overtuigend slot van het oorspronkelijke album. Wolfheart is daardoor meer dan een verzameling donkere effecten. Onder de theatrale laag zit een band die sterke riffs kan schrijven en verschillende muzikale invloeden tot een herkenbaar geheel weet te maken.
