Aégis
Op Aégis laat Theatre of Tragedy veel van zijn harde contrasten los. De diepe grunts maken grotendeels plaats voor een lage stem die tussen praten en zingen in zit. Ook de muziek schuift op, van doom en deathmetal naar gothic rock met een stevige ondergrond. De somberheid blijft, maar de band brengt haar met zachtere middelen over.
Dat geeft Raymond Rohonyi en Liv Kristine een andere verhouding. Zijn lage voordracht legt een donker fundament, terwijl haar lichtere stem de melodieën opent. Cassandra bouwt die wisselwerking rustig op. Liv komt pas later nadrukkelijker naar voren, waardoor haar bijdrage extra effect heeft. Het nummer hoeft daarvoor niet uit te barsten in veel zwaardere gitaren.
Lorelei biedt een wat beweeglijker ritme en een refrein dat goed blijft hangen. De bas en drums geven de muziek een duidelijke puls, terwijl de gitaren en toetsen de sfeer ondersteunen. De opbouw is eenvoudiger dan op het vroegere werk. Minder omwegen betekenen hier dat de zangmelodieën meer aandacht krijgen. Venus profiteert daar eveneens van, met een zachte voordracht die sterker afsteekt tegen het donkerdere refrein.
Niet iedere herhaling werkt even goed. Sommige refreinen blijven langer terugkomen dan nodig is, en de gladde afwerking maakt het verschil tussen de nummers soms kleiner. De muziek had op een paar plekken meer dynamiek kunnen gebruiken. De fijne sfeer is sterk, maar kan ook verhullen dat een compositie weinig verder groeit.
Toch voelt de verandering overtuigend. Aégis probeert de oude stijl niet kunstmatig op te rekken en komt met een samenhangend alternatief. De heldere melodieën en het samenspel van de stemmen maken de plaat toegankelijk, zonder dat haar donkere karakter verdwijnt. Het is een ingetogener vorm van zwaarte die vooral door haar stemming werkt.
