Sovran
Sovran draait om het verschil tussen gewicht en kwetsbaarheid. Draconian laat trage gitaren lang doorklinken en zet daar twee heel verschillende stemmen tegenover. Anders Jacobsson geeft de muziek met zijn diepe grunts een zwaar fundament. Heike Langhans brengt een helderder, gevoeliger geluid. Dit is haar eerste volledige album met de band, en juist die samenwerking geeft de vertrouwde opzet nieuwe kracht.
Heavy Lies the Crown zet meteen een sombere toon. De orgelklanken versterken het plechtige karakter, terwijl de gitaren de melodie veel tijd geven. Draconian haast zich niet naar de volgende uitbarsting. De spanning ontstaat uit het verschil tussen de zware begeleiding en de ruimte rond de zang.
In Dishearten komt die aanpak bijzonder goed samen. De instrumentale opening heeft een sterke eigen melodie en de stemmen geven dezelfde donkere sfeer twee verschillende kanten. De cleane zang maakt het nummer niet lichter van betekenis. Ze brengt juist meer gevoel naar voren, waar de grunts extra gewicht aan toevoegen.
Rivers Between Us gebruikt een kalere omgeving. Dat geeft de melodieën en stemmen meer ruimte om hun werk te doen. Het nummer laat horen dat de band niet voortdurend veel instrumenten nodig heeft om somber te klinken. De verzorgde productie houdt de verschillende lagen duidelijk, ook wanneer de muziek weer voller wordt.
De beperking zit vooral in de herhaling. Over een heel album blijven het tempo en de gitaarbewegingen vaak in hetzelfde gebied. Niet iedere lange passage levert evenveel nieuwe spanning op. Toch draagt de wisselwerking tussen de stemmen de plaat door veel van die momenten heen. Sovran verandert de gothic doom van Draconian niet ingrijpend, maar voert die stijl overtuigend uit. Vooral de beste melodieën en Langhans' gevoelige zang geven het langzame, zware geheel voldoende karakter om bij te blijven.
