Velvet Darkness They Fear
Velvet Darkness They Fear bouwt verder op de tegenstelling tussen lichte zang en zware muziek. Theatre of Tragedy geeft Liv Kristines heldere stem een donkere ondergrond van trage gitaren, piano en Raymond Rohonyi's grunts. Die onderdelen staan vaak tegenover elkaar, maar vormen samen een duidelijke sfeer. De muziek werkt vooral door de manier waarop melodie en gewicht elkaar aanvullen.
De band verandert zijn aanpak niet ingrijpend. De klassieke invloeden blijven hoorbaar en de nummers nemen de tijd om verschillende delen te verbinden. Toch klinkt het geheel zorgvuldig opgebouwd. De zware gitaarpartijen geven de zachtere melodieën voldoende tegendruk, terwijl Rohonyi zijn grunts af en toe afwisselt met een helderdere voordracht.
Bring Forth Ye Shadow laat horen hoe de instrumenten die afwisseling ondersteunen. Een akoestisch tussendeel geeft het nummer ruimte, voordat het naar een zwaarder slot beweegt. De overgang verandert de spanning zonder het karakter van de compositie los te laten. Der Tanz der Schatten kiest voor een duidelijker groove en maakt de gothiczijde directer voelbaar.
Dat zorgvuldige samenspel neemt de beperkingen niet helemaal weg. Sommige lange nummers blijven wat rondzwerven voordat ze hun volgende stap vinden. Ook dragen de stemmen de omvang van de arrangementen niet overal even krachtig. Dat werkt niet overal even goed.
De sterke kant blijft de samenhang. De zang, toetsen en gitaren lijken voor dezelfde stemming te werken, in plaats van elkaar alleen maar te versieren. Daardoor heeft Velvet Darkness They Fear meer te bieden dan een vaste formule van zacht tegenover hard. Wie de trage opbouw ruimte geeft, vindt veel mooie melodieën en genoeg gewicht om ze betekenis te geven.
