Under a Godless Veil
De zachtere zang krijgt op Under a Godless Veil veel ruimte. Draconian laat Heike Langhans helder en kwetsbaar klinken, terwijl Anders Jacobssons diepe, ruwe stem de muziek weer naar beneden trekt. Dat verschil is vertrouwd voor de band, maar de nummers zoeken nu vaker een dromerige sfeer op. De zware momenten blijven aanwezig zonder voortdurend de richting te bepalen.
Sorrow of Sophia laat die aanpak goed horen. Rustige passages maken plaats voor zwaarder spel, met toetsen die de verschillende delen verbinden. Langhans geeft de melodie iets menselijks en direct herkenbaars. Jacobssons zang biedt daar een veel donkerder tegenwicht aan. De stemmen klinken als twee kanten van dezelfde emotie.
De gitaren houden genoeg gewicht om het langzame tempo te dragen. Toch ligt de nadruk vaak meer op sfeer dan op een riff die meteen hard aankomt. Dat levert mooie melodieën op, maar maakt sommige stukken ook wat terughoudend. Burial Fields geeft de zachte zang en rustige begeleiding veel ruimte. Het past bij de plaat, al neemt de vaart daar merkbaar af.
De lange afsluiter Ascend into Darkness brengt het evenwicht overtuigender terug. Het nummer klinkt dreigender en geeft de zware kant van de band meer invloed. De rustige passages krijgen daardoor extra betekenis. De opbouw laat horen dat het verschil tussen licht en zwaar sterker werkt wanneer beide echt ruimte krijgen.
Met ruim een uur muziek vraagt Under a Godless Veil behoorlijk wat aandacht. Een aantal nummers had korter gekund, en liefhebbers van de zwaardere Draconian zullen die kant soms missen. Maar de zang en de zorgvuldig opgebouwde sfeer houden de plaat interessant. De band maakt zijn bekende aanpak zachter en ruimtelijker, met voldoende sterke melodieën om die keuze te dragen. Het album overtuigt vooral wanneer de ingetogen emotie en de zware gitaren elkaar versterken.
