Hour Of The Nightingale
Aleah Stanbridge hoeft haar stem niet te verheffen om deze muziek te dragen. Op Hour of the Nightingale zingt ze zacht en helder, terwijl de gitaren zwaar en langzaam om haar heen bewegen. Trees of Eternity zoekt zijn kracht in melodie en een aanhoudende somberheid. De ruimte tussen de instrumenten maakt die aanpak opvallend indringend.
De muziek blijft meestal dicht bij dat uitgangspunt. Akoestische gitaarpartijen maken plaats voor vervormde akkoorden, toetsen vullen de achtergrond en de zang houdt alles bij elkaar. De begeleiding volgt de stem zorgvuldig. Daardoor voelen de zwaardere momenten als een versterking van de emotie, zonder dat ze de zachte zang hoeven weg te drukken.
The Passage laat dit goed horen. Het refrein heeft geen ingewikkelde vorm nodig om indruk te maken. De overgang van rustige begeleiding naar zwaarder spel geeft de melodie extra kracht. Juist de beheerste uitvoering maakt het nummer overtuigend. Er wordt genoeg toegevoegd om de spanning te verhogen, terwijl het centrale gevoel overeind blijft.
Sinking Ships brengt de plaat terug naar akoestische gitaar en toetsen. Het is een korter rustpunt binnen een album dat verder veel tijd neemt. In Gallows Bird wordt het geluid juist bijzonder zwaar. Nick Holmes voegt zijn diepe, heldere stem toe aan die van Stanbridge. Het verschil tussen de twee stemmen past bij de sombere sfeer en geeft de lange afsluiter een eigen karakter.
Het album verscheen na Stanbridges overlijden in 2016. Die achtergrond maakt haar bijdrage extra aangrijpend, maar de muziek kan ook zonder dat verhaal overtuigen. De vrij constante stemming en speelduur van ruim een uur vragen geduld. Daar staat een zorgvuldig samenhangende plaat tegenover, waarin ingetogen zang en zware gitaren elkaar uitstekend versterken. Hour of the Nightingale maakt weinig haast en weet precies waarom.
