Comalies
Comalies heeft geen ingewikkelde riffs nodig om veel sfeer op te roepen. Lacuna Coil gebruikt op deze plaat uit 2002 stevige gitaren, lagen toetsen en twee verschillende stemmen om de nummers kleur te geven. Cristina Scabbia zingt helder en beweeglijk, terwijl Andrea Ferro voor een ruwer tegenwicht zorgt. De aantrekkingskracht ontstaat vooral wanneer die stemmen elkaar aanvullen.
Swamped zet die verhouding meteen goed neer. De gitaren geven het nummer gewicht, maar laten genoeg ruimte voor de melodie. De wisselingen tussen beide zangers voegen iets toe aan een vrij overzichtelijke opbouw. Het geluid is groot zonder dat je moeite hoeft te doen om het refrein te vinden. Heaven's a Lie maakt het melodische karakter nog duidelijker en geeft Scabbia meer plaats in het middelpunt.
De toetsen doen ondertussen veel werk. Ze verbinden de stevigere stukken aan een zachtere, soms dromerige omgeving. Daylight Dancer houdt de beweging vast, terwijl Aeon voor een bescheidener onderbreking zorgt. Juist die kleinere passage laat horen dat de band niet alleen op volle gitaren hoeft te vertrouwen. Ook de elektronische details geven het geluid af en toe een andere vorm.
Niet elk nummer is even sterk. In het midden komen bekende patronen vaker terug en is de afwisseling minder groot dan de eerste nummers beloven. De melodieën houden de muziek aangenaam, maar maken niet iedere compositie even herkenbaar. Een iets compactere selectie had de beste momenten meer nadruk kunnen geven.
Het titelnummer biedt een overtuigend einde. De stemmen en toetsen krijgen opnieuw veel ruimte, met Italiaans en Engels naast elkaar in de zang. De aandacht verschuift naar de samenhang tussen de verschillende lagen. Comalies werkt het best wanneer sfeer en een direct refrein hetzelfde doel dienen. Dat lukt vaak genoeg om de eenvoudigere passages te overstijgen en de plaat een duidelijk eigen gezicht te geven.
