Icon
Op Icon geeft Paradise Lost zijn zware gitaren een duidelijker melodische richting. Nick Holmes zingt minder vanuit een diepe grom en kiest vaker voor een rauwe, verstaanbare aanval. De muziek verliest daardoor iets van haar afstand, terwijl de sombere sfeer overeind blijft. Vooral de samenwerking tussen de gitaren geeft de plaat een sterk eigen gezicht.
De stevige akkoorden van Aaron Aedy vormen een basis voor de treurige melodieën van Greg Mackintosh. Die verdeling werkt omdat de melodie echt deel uitmaakt van het nummer. Ze ligt niet als versiering boven op een verder onveranderde riff. Forging Sympathy houdt voldoende kracht in de ondergrond om ook de mooiere gitaarlijnen gewicht te geven.
Embers Fire gebruikt strijkersklanken om de opening groter te maken. Holmes past goed tussen de harde instrumenten en die bredere aankleding. True Belief vindt zijn kracht vervolgens in een melancholieke aanloop en een refrein dat snel blijft hangen. De band maakt zijn donkere geluid toegankelijker zonder de spanning helemaal los te laten.
Ook de afwijkingen later op de plaat zijn nuttig. De vrouwelijke zang in Christendom brengt een andere kleur in het geheel. Deus Misereatur sluit met piano en pauken af, waardoor er even een andere verhouding tussen zwaarte en sfeer ontstaat. Zulke details laten horen hoeveel aandacht er achter de ogenschijnlijk eenvoudige aanpak zit.
Niet ieder nummer heeft dezelfde overtuigingskracht. De overwegend langzame en middelhoge tempi kunnen de plaat wat vlak maken, zeker waar de songs minder sterke melodieën hebben. Het drumwerk geeft die stukken bovendien weinig extra beweging. Een iets strakkere selectie had het geheel geholpen. Toch is Icon een sterke verzameling donkere, herkenbare songs. De heldere productie houdt de gitaren zwaar en de melodieën goed hoorbaar. Het is vooral die combinatie die de plaat haar aantrekkingskracht geeft.
