Onyx
Onyx laat Ava Inferi iets directer klinken zonder de sombere sfeer kwijt te raken. De gitaren hebben nog steeds veel ruimte en de nummers nemen hun tijd. Carmen Simões geeft de muziek met haar cleane zang een herkenbaar middelpunt. Ze kan groot en theatraal klinken, maar gebruikt ook rustiger lijnen die beter tussen de instrumenten blijven hangen.
De titeltrack zet de donkere toon met stevige gitaren en een plechtige melodie. Het arrangement is verzorgd, zonder dat voortdurend nieuwe lagen nodig zijn. De groep haalt veel uit de beweging tussen zwaardere riffs en zachter, ruimtelijker gitaarwerk. Daardoor blijft er lucht in de muziek.
The Living End maakt goed gebruik van een andere stem. Rune Eriksens lage zang geeft Simões een duidelijk tegenwicht. De eenvoudige percussie en weerklinkende gitaren houden de begeleiding overzichtelijk. Dat past bij het nummer: de spanning komt vooral uit de manier waarop de stemmen zich tot elkaar verhouden.
((Ghostlights)) laat horen hoe sterk de band met een kalere benadering kan zijn. De ruimte tussen de partijen helpt de sfeer, in plaats van het nummer leeg te laten voelen. De afsluiter Venice (in Fog) werkt juist met meerdere droevige gitaarlijnen rond de zang. Het resultaat is een overtuigend einde dat de melancholie van de plaat goed samenvat.
De langzame opbouw werkt niet overal even goed. A Portal blijft wat te veel op herhaling vertrouwen, en in het middendeel zakt de aandacht soms weg. Ook hebben niet alle nummers een melodie die direct blijft hangen. Toch biedt Onyx meer dan een reeks sombere klanken. De sterke stem, het subtiele gitaarwerk en de beste arrangementen geven de plaat persoonlijkheid. Ava Inferi overtuigt vooral wanneer de muziek ruimte houdt en de spanning uit kleine verschillen laat ontstaan. Daar heeft dit trage album zijn duidelijkste kracht.
