Dark Connection
Op Dark Connection krijgen de toetsen van Beast In Black nog meer ruimte. De dansritmes zijn nadrukkelijk aanwezig en de melodieën hebben een uitgesproken zoete kant. Toch blijft het gitaarwerk stevig genoeg om de muziek gewicht te geven. De band maakt geen geheim van zijn popgevoel en probeert dat ook niet achter een ruwer geluid te verstoppen.
Bella Donna heeft genoeg kracht in de riffs, maar het refrein en het ritme trekken het nummer duidelijk richting dansvloer. Highway To Mars gaat daar gemakkelijk in mee. De twee nummers laten goed horen hoe vanzelfsprekend de band elektronische beweging en zware gitaren bij elkaar brengt. Het samenspel klinkt strak en de melodieën doen hun werk snel.
Yannis Papadopoulos blijft een belangrijke reden waarom dat lukt. Zijn stem kan hoog en fel worden zonder de melodie kwijt te raken. Hij geeft de refreinen een kracht die de lichte toetsenpartijen goed kunnen gebruiken. De gitaren voegen daarnaast de nodige scherpe solo's toe. Er gebeurt meer dan alleen een grote zanglijn boven een automatisch ritme.
In Moonlight Rendezvous wordt de futuristische sfeer nog duidelijker. De elektronische klanken passen bij de sciencefictionwereld van de plaat. Die samenhang helpt het album om meer te zijn dan losse, opvallend aanstekelijke liedjes. Ook wanneer de band een andere verhouding tussen metal en pop kiest, blijft de identiteit herkenbaar.
Het nadeel is dat de uitbundigheid nauwelijks ophoudt. Naarmate de plaat vordert, kan de constante nadruk op grote gebaren en zoete melodieën wat vermoeien. Niet iedere verandering biedt echt rust. Dark Connection werkt daarom vooral wanneer je je aan die overdaad wilt overgeven. De band beheerst deze aanpak goed en levert genoeg sterke melodieën om de keuze te rechtvaardigen. Het is kleurrijke, energieke muziek die haar lichte kanten even serieus neemt als haar zware gitaren.
