The Saberlight Chronicles
Fellowship zet op The Saberlight Chronicles de deuren meteen open. Grote refreinen, heldere zang en drukke gitaarmelodieën maken dit een opvallend toegankelijke powermetalplaat. De fantasiewereld is uitbundig, maar onder die vrolijke buitenkant gaan liedjes schuil over onzekerheid, doorzetten en jezelf iets gunnen. Dat geeft de opgewekte toon een doel.
Until The Fires Die laat direct horen hoe goed de band melodie en vaart bij elkaar brengt. Matthew Corry zingt met een open, warme klank. Hij hoeft geen ruwe rand op te zoeken om overtuigend te zijn. De gitaren geven zijn melodieën extra beweging, terwijl de orkestrale lagen het geluid groter maken zonder alle ruimte op te eisen.
De plaat heeft bovendien genoeg verschillende gezichten. Oak And Ash zet stevig door, met snelle partijen die de energie hoog houden. Hearts Upon The Hill neemt meer tijd voor zijn melodie en maakt duidelijk dat Fellowship ook zonder voortdurend hoge snelheid kan overtuigen. De pianoballad Silhouette geeft de zang een rustiger decor. Die momenten helpen een album dat gemakkelijk een lange reeks overwinningsrefreinen had kunnen worden.
De keerzijde zit vooral in de hoeveelheid. Ruim een uur van deze aanstekelijke, zoete aanpak vraagt best wat van je aandacht. Niet elk refrein maakt evenveel indruk, en soms zou een kortere route het geheel sterker maken. De ruim negen minuten van Avalon onderstrepen hoe groot de band het allemaal wil aanpakken.
Toch maakt de combinatie van spelplezier en zorgvuldig geschreven melodieën dit debuut bijzonder overtuigend. De technische partijen dragen de liedjes en krijgen genoeg ruimte zonder het album over te nemen. Fellowship durft hartelijk en optimistisch te klinken, terwijl de gitaren genoeg gewicht houden. Wie powermetal zoekt die vooral uitnodigt om mee te zingen, vindt hier veel om voor terug te komen.
