Towers of Gold
Daniel Heiman geeft Towers of Gold een stem die bij de omvang van de muziek past. Hij kan groots uithalen, maar juist de afwisseling tussen kracht en zachtere passages maakt zijn bijdrage zo overtuigend. Sacred Outcry bouwt daar een donker, zwaar powermetalalbum omheen. De groep neemt ruim de tijd voor sfeer en spanning.
Dat betekent niet dat de vaart ontbreekt. The Flame Rekindled zet na de opening stevig door, met felle gitaren en een zangpartij die meteen naar grote hoogtes klimt. De melodieën hebben iets plechtigs, terwijl de ritmes genoeg gewicht houden om de fantasiewereld tastbaar te maken. Toetsen en orkestrale lagen vergroten het geluid zonder de gitaren naar de achtergrond te drukken.
De langzamere stukken geven het album zijn eigen karakter. Symphony Of The Night laat de spanning stap voor stap groeien. The Sweet Wine Of Betrayal zoekt een zwaardere, somberdere stemming op en geeft Heiman ruimte om meer te doen dan alleen indruk maken met bereik. De rustiger melodieën blijven overeind naast de grote uithalen. Zo krijgt het verhaal emotie zonder dat je ieder detail van de tekst hoeft te volgen.
Het bijna vijftien minuten durende titelnummer brengt veel van die ideeën samen. Stevige riffs, melodische gitaarpartijen en rustige momenten volgen elkaar op in een duidelijk ambitieuze opbouw. Niet iedere overgang is even soepel. Soms draagt de zang een passage die instrumentaal minder verrassend is, en de kleinere tussenstukken houden de aandacht niet allemaal even sterk vast.
Toch is Towers of Gold veel meer dan een demonstratie van een uitstekende zanger. De warme productie en de afwisseling tussen snelheid en zwaar voortschrijdende passages geven de hele band ruimte. Sacred Outcry maakt powermetal voor wie graag even in een album verdwijnt. De plaat vraagt wat geduld en geeft daar genoeg krachtige melodieën en overtuigende momenten voor terug.
