Toward the Fray
Toward the Fray verbindt de levendigheid van The Infamous Stringdusters aan zwaardere onderwerpen. De liedjes gaan over verdeeldheid, onrecht en de behoefte om elkaar te blijven vinden. De muziek bewaart ondertussen veel energie. Gitaar, banjo, dobro, viool en bas grijpen nauw in elkaar, met heldere meerstemmige zang als een van de sterkste onderdelen.
Hard Line opent met instrumenten die even allemaal tegelijk hun eigen richting lijken te zoeken. Wanneer de stemmen samenkomen, valt de beweging op haar plaats. De viool en banjo houden het nummer fel. Dat past goed bij een lied dat probeert vastgeroeste meningen weer in beweging te krijgen.
I'm Not Alone kiest voor een kleiner begin. Andy Falco's gitaar beweegt rond de zang, waarna het nummer veel ruimer wordt. De gezamenlijke stemmen geven de gedachte aan steun van anderen een overtuigende muzikale vorm. De uitvoering blijft warm zonder de onzekerheid helemaal weg te poetsen.
In I Didn't Know kijkt de band kritisch naar het eigen onbegrip van onrecht. De lichtere melodie en de heldere harmonieën maken het onderwerp toegankelijk zonder het klein te maken. Gastdrummer Mark Levy geeft dit nummer en I'm Not Alone een extra ondergrond. Het past binnen het geluid en wordt geen reden om de snaarinstrumenten weg te drukken.
Het instrumentale Revolution geeft het samenspel meer ruimte. Dobro, viool en banjo kunnen elkaar afwisselend naar voren duwen en daarna weer samenkomen. De techniek houdt iets speels. In de zachtere momenten elders op de plaat blijft genoeg aandacht voor melodie en klankkleur.
Het is vooral de combinatie die overtuigt. De band heeft ruimte voor zorg en zelfonderzoek, maar houdt ook het plezier in de uitvoering vast. Toward the Fray klinkt betrokken en energiek, met liedjes die sterker worden doordat de muzikanten elkaar zo goed aanvoelen.
