A Deeper Kind of Slumber
A Deeper Kind of Slumber maakt de rustige kant van Tiamat tot het uitgangspunt. De zware gitaren staan veel minder centraal. Toetsen, elektronische ritmes en Johan Edlunds cleane stem bepalen het grootste deel van het geluid. De muziek blijft donker, maar haalt haar gewicht vaker uit een sombere melodie dan uit een harde riff.
Cold Seed opent nog vrij direct. De herkenbare gitaarmelodie en het stevige ritme geven het album een toegankelijke ingang. Daarna laat Teonanacatl de plaat langzaam tot rust komen. De gitaar klinkt zachter, de toetsen nemen meer ruimte in en de zang wordt intiemer. Het verschil met de opening maakt duidelijk waar de rest van de muziek naartoe wil.
Atlantis as a Lover heeft weinig nodig om een ongemakkelijke sfeer te krijgen. Een rustige melodie, losse gitaaraccenten en een eenvoudige beat houden het nummer in beweging. De begeleiding klinkt zacht, maar niet helemaal geruststellend. Edlunds stem versterkt dat gevoel zonder de muziek nadrukkelijk groter te maken.
Verderop zorgen de elektronische ritmes van The Whores of Babylon voor een ander soort beweging. Four Leary Biscuits gebruikt juist onder meer fluit en sitar om de klank te verbreden. De band heeft hier duidelijk meer belangstelling voor kleur en sfeer dan voor een traditionele metalopbouw. De gitaar krijgt daardoor minder vaak de leiding, maar kan wel op belangrijke momenten naar voren komen.
Die aanpak werkt niet overal even sterk. De laatste stukken blijven lang in dezelfde kalme omgeving en sommige ideeën hadden compacter gekund. Het album vraagt daardoor meer geduld dan zijn opener doet vermoeden. Toch is A Deeper Kind of Slumber een overtuigende verdere stap. De elektronische klanken en ingetogen zang passen goed bij elkaar. Vooral de beste melodieën geven de muziek genoeg richting om ook met weinig gewicht en snelheid spanning vast te houden.
