My Bluegrass Heart
My Bluegrass Heart brengt een groot gezelschap samen rond de banjo van Béla Fleck. De muziek heeft de vaart en de akoestische helderheid van bluegrass, maar kiest regelmatig een minder voorspelbare route. De arrangementen laten ruimte voor uitwisseling, onverwachte harmonieën en flinke technische uitdagingen. Het hoorbare plezier tussen de muzikanten houdt die ambitie meestal toegankelijk.
Vertigo begint met een rustige walsbeweging voordat de instrumenten meer vaart maken. Fiddle, mandoline, gitaar en banjo krijgen ieder ruimte binnen dezelfde opbouw. De melodie verbindt de verschillende bewegingen, waardoor het nummer meer wordt dan een verzameling solo's.
Op Boulderdash voegen Tony Trischka en Noam Pikelny zich bij Fleck. De verschillende banjopartijen bewegen snel langs elkaar heen, met genoeg overzicht om de melodische lijn te blijven volgen. Charm School verbindt een aantrekkelijke melodie met hoekiger harmonieën. Het spel klinkt beweeglijk zonder dat het liedje zijn herkenbaarheid verliest.
De plaat kan ook donkerder kleuren. Hunter's Moon heeft meer spanning en een onrustiger sfeer, terwijl de instrumenten zorgvuldig op hun plaats blijven. Die verandering geeft het uitgebreide programma een andere vorm van aandacht. Niet ieder sterk moment hoeft het snelste of drukste te zijn.
Soms wint het vertoon van de muziek. Slippery Eel stapelt zoveel snelle noten op elkaar dat de prestatie duidelijker wordt dan de melodie. Op een lange instrumentale plaat kan zulke drukte vermoeien. De rustigere delen zijn daarom meer dan alleen een onderbreking.
Afsluiter Psalm 136 laat dat goed horen. De harmonische kleuren en de terughoudender uitvoering maken het slot bijzonder sterk. My Bluegrass Heart is royaal en soms iets te uitbundig, maar biedt veel meer dan behendigheid. De beste stukken verbinden het plezier van gezamenlijk spelen met composities die ook buiten hun virtuoze uitvoering interessant blijven.
