Fiddler's Dream
Fiddler's Dream gebruikt indrukwekkende techniek om melodieën meer leven te geven. Michael Cleveland speelt bluegrass met veel vaart, maar laat ook ruimte voor zachtheid en een verdrietiger kleur. Naast de fiddle komt zijn mandoline aan bod. De verschillende combinaties met gastmuzikanten maken de plaat afwisselend zonder dat het middelpunt uit beeld raakt.
Het titelnummer opent bijzonder sterk. De snelle fiddlepartijen hebben kracht, maar ook een uitnodigende warmte. De melodie blijft goed te volgen, zelfs wanneer de muzikanten de beweging verder opvoeren. Dat maakt de virtuositeit prettig toegankelijk. Het spel trekt aandacht en geeft tegelijk genoeg houvast om gewoon van het nummer te genieten.
Op Henryville speelt Jason Carter naast Cleveland. Hun twee fiddles geven de muziek een gezamenlijk enthousiasme: de melodische lijnen versterken elkaar en de vaart voelt natuurlijk. Tall Timber gebruikt diezelfde combinatie voor een nog feller stuk bluegrass. Het samenspel heeft iets directs, alsof de muzikanten elkaar voortdurend verder aanmoedigen.
Sunday Drive laat een zachtere, melodische kant horen. De fiddle krijgt ruimte voor gevoel en kleinere veranderingen. Op Lonesome Desert wordt de kleur nog somberder. Cleveland speelt de mandolinepartij zelf en laat daar een verdrietige fiddlelijn bij aansluiten. De rust maakt duidelijk hoeveel hij ook buiten de snelste stukken te vertellen heeft.
De zangnummers voegen iets anders toe. Sam Bush geeft Steamboat Whistle Blues een warme stem, zonder de levendige begeleiding opzij te drukken. Zo blijft het liedje onderdeel van hetzelfde muzikale gesprek.
Afsluiter Nashville Storms kiest weer voor een kleinere bezetting, met mandolinist Andy Statman naast Cleveland. Het snelle gesprek tussen de instrumenten houdt de spanning hoog. Fiddler's Dream overtuigt doordat beheersing en gevoel steeds samengaan. De plaat is knap gespeeld, maar haar melodieën en het plezier tussen de muzikanten maken minstens zoveel indruk.
