Arclight
Arclight laat horen hoeveel Julian Lage met een kleine bezetting kan doen. Scott Colley op contrabas en Kenny Wollesen op drums geven zijn elektrische gitaar bewegingsruimte, zonder dat de muziek uit elkaar valt. De nummers zijn kort, de melodieën duidelijk en het spel heeft steeds iets onvoorspelbaars. Techniek zit overal, maar vraagt zelden apart om aandacht.
Fortune Teller begint betrekkelijk ontspannen voordat een gezamenlijk gespeelde riff de muziek ineens harder laat klinken. Het gitaarwerk heeft een droge scherpte die goed past bij die omslag. Op Prospero krijgt dat geluid nog meer kracht. De muziek raakt aan rock en blues, met genoeg open ruimte om geen vast genreoefeningetje te worden.
De afwisseling zit ook in kleinere gebaren. Stop Go Start zoekt het meer in klank en sfeer. Dat rustige moment werkt juist doordat het trio niet alles hoeft vol te spelen. Colley en Wollesen zijn geen begeleiding die alleen de maat bewaakt; hun reacties helpen bepalen welke kant een nummer op beweegt.
De oudere liedjes passen vanzelf tussen Lages eigen composities. Harlem Blues brengt jazz en countryachtig spel dicht bij elkaar, terwijl I'll Be Seeing You zijn herkenbare melodie behoudt in een vrijere uitvoering. Lage kan een zin laten kantelen zonder het liedje kwijt te raken.
De compacte vorm betekent wel dat je sommige ideeën graag langer zou volgen. Wie vooral lange solo's en grote ontwikkelingen zoekt, krijgt hier iets anders. Maar de beknoptheid houdt het album ook levendig. Arclight geeft ieder nummer een eigen karakter en stopt voordat het trio zijn vondsten gaat uitleggen. Het resultaat is toegankelijk gitaarwerk met voldoende spanning om ook buiten de eerste melodie interessant te blijven.
